Tuhaf bir şekilde halsiz hissediyordu kendini. Sanki binlerce ton odunun altında kalmış gibi bedenini bir türlü kaldıramıyordu. Başını oynatmaya çalıştığında sanki görünmeyen iplerle bağlıymış gibi sabit olduğunu fark etti. Sonra aniden gözüne giren güneş ışığının iyice farkına vararak şaşaladı.

"Güneş ışığı? Banyomda Güneş'in ne işi var! Çatı mı uçtu? Deprem mi oldu? Ne bok oldu burada?" diye söylenirken bir yandan da etrafına bakmaya çalışıyordu. Ancak yere sabitlenmiş başı ve bedeni buna izin vermedi. Elleriyle yattığı yeri yokladı. Parmaklarına değen çimenleri hissettiğinde daha da şaşırdı. "Bu çimenler de neyin nesi?"

Genzine dolan kanın tadını aldı. Nefes almaya uğraştı, alamadı, garip gurultular çıktı gırtlağından. Onu hareketsiz kılan vücutlardan kurtulmaya çalıştı ama gücü tükenerek gevşedi. Artık kendi kanını içerken boğuluyordu. Vücudu istemdışı seğirmeye, titremeye başladı. Ardına kadar açılmış gözlerindeki ışık yavaşça sönerken algılayabildiği son şey, tepesinde uçan, kara tüyleri ay ışığıyla ipek gibi parlayan iri bir kuştu. Bilinci kapanırken garip bir huzur kapladı içini. Kuşu ve bedeninden sıyrılan ruhunun ona uzanışını hissetti. Ve o garip kızıl öfkeyi.

Kara kuş onun için gelmişti...

Yaralı arkadaşlarını taşıyan Mithat Efe ve Ramazan Bey için kapağı açık tutan Hasan Ağa, arkadaşları içeri geçince bakışlarını Fazlı Bey'e kaldırıp adamı süzdü; "Bize neden yardım ediyorsun?"

Bastonuna iyice yaslanarak aşağı inen Fazlı Bey, Hasan Ağa ile göz göze gelmeden "Birazdan anlatacağım." dedi.

Derin bir nefes alıp sinirini yatıştıran Hasan Ağa, kızarmış gözleriyle etrafı kolaçan edip kapaktan içeriye girerken bir taraftan da söyleniyordu; "Bu işin sonunun hayra varmayacağı belliydi zaten!"

Sedat, rahat halini hiç bozmamıştı. Cevabı da aynı rahatlıkla verdi; "Annem, kendini başkalarıyla karşılaştırma, derdi hep. Kıyaslama iyi bir şey değildir. Onlar öyle girmişse girmiş, ben belgeleri okuyacağım; hakkım yok mu buna?"
Cebrail, yanındakilere hiddetle baktı. İsrafil yüzünde kurnazca bir ifadeyle fısıldadı; "Bırakalım, okusun. Ya sıkılır ya da bir şey anlamaz."
"Ya anlar da imzalamazsa?"
"Azrail'i çağırırız biraz oynar onunla."
"Zalimce değil mi bu?"
"Yeterince adil."

Birkaç metre ilerilerindeki bir başka ağacın dibine oturmuş, topladığım çiçeklerle bir tac yapmaya çalışırken bakışlarım bir anda genç adama yöneldiyse de başımı derhal önüme eğip işimle uğraşır görünürken konuşulanlara kulak kesilmeye devam ettim.

"Tamam, Nuri, sakin ol! Ne dememizi bekliyorsun ki? Öğrenmek istediğin buysa; evet, ben de merak ediyorum şu ulu insan cinsini... Hatta yaşamlarını! Ne yiyip ne içerler, neye benzerler, nasıl giyinir nasıl konuşurlar, nelerden hoşlanırlar!" Söyleyecek daha çok sözü varmış da, geri kalanını söylemekten çekiniyormuş gibi yarıda kesti konuşmasını diğer genç. Bakışlarını "Ya sizler?" dercesine ırmaktan çıkan kızlara çevirdi.

Hasan Budak hiçbir şey olmamış gibi diğer koltuğa oturdu. Silahı elinden bırakmadan dizinin üzerine koydu. Namlu Rıfkı'yı gösteriyordu. Rıfkı derin bir nefes aldı ve sağlam elini kaldırıp ceketinin koluyla burnundan akan sümüğü sildi.

"Anlat Rıfkı!" dedi sakince Hasan Budak. "Her şeyi anlat bana." Gözlerini çıldırmış, vahşi bir hayvan gibi sonuna kadar açıp zavallı adamın ruhundaki son insanlık kırıntılarını da yok etti. "Olup biteni duymak için çıldırıyorum evladım...."