Kan Güncesi

EToS, şarkı sözleri ile grubun genel sound’u arasındaki zıtlığı kullanarak, insanın maskesiz halini en iyi yorumlayan gruplardan biri: Bir doom grubu kadar kırılgan ve acılı; bir death grubu kadar hızlı ve sert. Acının içinde daha fazla acı çekmektense, sızlanmayı bir kenara bırakıp, bir insanın kendi gerçekliğini, önce kendine itiraf etmesi hali…

Finlandiya’nın küçük kasabalarından birinde yaşayan ve amatör olarak müzikle uğraşan insanların oluşturduğu bir topluluk EToS. Şöhretlerinin artmasını sağlayan Chaotic Beauty albümünden önce; üç demo, bir promo-cd ve iki albüm oluşturacak kadar üretken bir grup aynı zamanda. Her ne kadar, bahsedeceğim albümden önceki eserleri de sevilse de veya bu albümden sonra, bu sene içerisinde bir albüm daha çıkarmış olsalar da,  EToS’un müzikal kimliğinin en belirgin olduğu albüm A Virgin And A Whore’dur kanımca.

2001 yılında yayımlanmış olan albüm, grubun, death sound’una piyano notalarını ne kadar kusursuzca kattığının en önemli kanıtı. Şarkıların sözlerindeki küskünlüğün, kırgınlığın vücut bulmuş hali gibi bu notalar. Gitar soloları ve ritimler ise, aynı sözlerin içinde taşıdıkları isyanı da dinleyene aynı anda yansıtıyor. Uzun ve sıradan görünen bir isme sahip olsalar da, müziklerindeki kaliteyle ve sözlerdeki şiirsellikle önyargıları kırabilecek kadar kuvvetliler.

A Virgin And A Whore’u dinlemeye başladığınız anda, kuzeylilere özgü melankoliyi, yine onlara özgü bir isyankarlıkla içinize çekebiliyorsunuz. Kendi ülkelerine özgü ışık şöleninden bahsederlerken, bir sevgilinin gidişini anlatırken, içlerinde hayata dair bir umut doğururken; her daim, her parçada hırçınlıkla el ele yürüyor duygusallık. En can yakıcı sözleri, yerinizde salınarak söylüyorsunuz.  

Grubun başarısı, sadece duygusal ikilemleri enstrümanlara çok iyi yansıtmakta yatmıyor elbette. Altti Vetäläinen’in vokalist özelliği de, kullandıkları enstrümanlardan bir parça olup, aynı şarkı içinde farklı duyguları betimliyor. Müzisyen kimliklerini, bir hobinin dışavurumu olarak nitelendirseler de, amatörlük sınırlarını ne kadar aştıklarını, her bir şarkı için ne kadar özendiklerini anlayabiliyorsunuz. Belki de bu mütevazılıktır başarılı olmalarını sağlayan, kimbilir…

Orijinal albümde on bir şarkı var. Bunlardan ikisi cover şarkılar ve bu cover’lardan Paradise Lost şarkısı olanı, albümün bonusu. Diğer cover, Accept’in dillendirdiği Sick, Dirty and Mean parçası. Her iki cover da, grubun kendi şarkıları kadar başarılı. Albümde bir ballad niteliği taşıyan ve duygusallığın müziğe yansıdığı tek şarkı The River Flows Frozen. Şarkıları dinleyip de gözyaşı dökmeyi tercih edenler için biçilmiş kaftan! Bu şarkının Japonya’da kaydedilmiş konser versiyonu, albümün ikinci bonus’unu oluşturuyor. Benim favorilerim ise The Last One For Life ve Aeon. Bu iki şarkının müzikal yapısı titretiyor beni ve bu titreyiş sözlerle kazınıyor kalbime.

Bu albümden sonra, asıl mesleklerini bahane ederek, müzik yaşantılarını sonlandırdıklarını söylemişlerdi sitelerinde. Bu, üzücü bir haberdi ama veda albümünün başarısı, bir teselli olmuştu. Fakat tam üç yıl sonra, müziklerindeki kalitede zerre kadar değişim olmadan, yeniden selamladılar bizleri. Her daim özlerini korumalarını diliyor ve özellikle sözünü ettiğim albümü tavsiye ederek yazımı sonlandırıyorum.